Monday, 27 February 2017

కధ -3

కధ -3

ప్రేమ ఎప్పుడూ అందంగానే కనపడుతూ ఉంటుంది . ప్రేమ కధలు కూడా ఎన్నో అందంగానే ఉంటాయి కానీ ముగింపు ప్రేమికుల చేతుల్లో ఉంటుంది ఆ ముగింపు కొన్ని కధల్లో సుఖాంతం ఉంటే మరి కొన్ని కధల్లో విషాదం గా మారుతుంది మరి కొన్ని ఎటువంటి ముగింపు లేకుండా అలా తటస్తం గా ఉండిపోతాయి  . మరి ఇప్పుడు మనం చూడబోయే ప్రేమ కధ ఎటువంటి మలుపులకు చేరిందో చూద్దాం ....

అప్పుడే 10 వ తరగతి ప్రధమ ఉత్తీర్ణతతో సిటీ కాలేజ్ (కళా శాల) లోకి అడుగుపెట్టాడు మన కథానాయకుడు  'రాజా రావు '. అందరూ ముద్దుగా 'రాజ్ ' అని పిలుస్తుంటారు . ఎరుపు -గోధుమ రంగు కలిసిన శరీరపు చాయ  , 5.08 అడుగుల ఎత్తు .మంచి శరీర దారుఢ్యం . చలాకీతనం ,  కొంచెం హాస్య చతురత , ఆడవాళ్ళ  యందు ముభావమైన స్వభావం . చదువులో ముందంజ లో ఉండాలనే పట్టుదల , మంచి ఒత్తైన జుట్టు ,ఆక్షరించే వస్త్రధారణ ,  అప్పుడే పక్వానికి వస్తున్న యవ్వనం అంటే వయసు 15 సం //లు . మనసులోని భావాలను ఒడిసిపట్టి చెప్పగలిగే తత్వం 'కవిత్వం '

 ఇక మన కదానాయకి విషయానికి వస్తే నామధేయం 'కళా వతి ' అందరూ ముద్దుగా 'కళా ' అని పిలుస్తుంటారు
చంద్రబింబం ఆమె మోము ,మందారపు  సొగసులు అద్దిన మేను , చేప కళ్లు , మయూరం లాంటి నడక .  కోయిలస్వరం , దోరపండు లాంటి పెదాలు , నవ్వితే ముత్యాలు జారేనేమో అనిపించే దరహాసం . అందానికే కొత్త అర్ధం చెప్పే ఆమె లావణ్యం ఇంకా ఎక్కువ  వద్దులెండి . ఈమె వయసు కూడా 15 సం //లే కాకపోతే మన కదా నాయకుడికి ,ఈమె కి కొన్ని మాసాల గ్యాప్ అంతే . ఇద్దరూ  చదివేది ఇంటర్ ,మొదటి  సంవత్సరం గ్రూప్ ఎం. పి . సి
ఈమె కూడా చదువులో ప్రధమ శ్రేణిలో ఉండే రకమే .ఈమె అని ఎందుకు 'కళ ' అని  సంబోదిద్దాం లే . కళ కళాశాల  నుండి 6-7 కి //మీ దూరంలో ఉన్న ఒక గ్రామం నుంచి వస్తుంది . మన రాజ్ కాలేజ్ ఉండే సిటీలోనే కొద్దిదూరం నుంచి వస్తూ ఉంటాడు .

'రాజ్ ' చేరిన ఒక వారం తర్వాత 'కళ ' కాలేజ్ లో చేరింది . కాలేజ్ అన్నాక క్లాసెస్ స్టార్ట్ అవ్వటమూ , పిరియడ్స్ వారీగా లెక్చరర్స్ వస్తూ ,పోవటమూ మన 'రాజ్ ' కళ ' ఉన్న క్లాసెస్ లో ఉండే తోటి విద్యార్థులు కాస్త అల్లర్లు చెయ్యటం మరి మన మాష్టర్లు కూడా వారిని  హెచ్చరిస్తూ ,వారి పాఠాలను కొనసాగిస్తూ ముందుకు పోవటం జరుగుతుంది . మరి మన రాజ్ తో పాటు ఉండే స్నేహితులు అందరూ బుద్ధిమంతులే . క్లాస్ లో ఉన్నంత సేపు లెక్చరర్స్ ని , తోటి విద్యార్థులని హేళన చెయ్యటం , సినిమాలకు , షికార్లకు క్లాస్ బంక్ కొట్టి గోడలు దూకి వెళ్ళటం వరకే  తెలుసు . అమ్మాయిలు , ప్రేమలు  విషయాలకై ఆలోచన కూడా చేసేవారు కాదు .  ఇంగ్లీష్ ,తెలుగు , మాథ్స్ , ఫిజిక్స్ , కెమిస్ట్రీ ... మొ //నవి ఇలా క్లాసెస్ అన్నీ కొద్ది రోజులుగా   జరిగిపోతూ వస్తున్నాయి . లెక్చరర్స్ చెప్పేది ఏదైనా నల్ల బోర్డు మీద రాసుకుంటూ , చెప్పుకుంటూ పోయేవాళ్లు . మన విద్యార్థులు ఆ క్లాసెస్ వింటూనే రన్నింగ్ నోట్స్ రాసుకుంటా ఉండాలి . ఏదైనా మధ్యలో మిస్ అయ్యిందంటే పక్కవాళ్ల నోట్స్ చూసుకునో అప్పటికీ సబ్జెక్టు మిస్ అయితే తోటి విద్యార్థులనెవరినైనా ఆరోజుకి నోట్స్ ఇంటికి తీసుకుని వెళ్లి మరుసటి రోజు ఇచ్చెయ్యాలి . అబ్బాయిలలో  ఉంటారు కాని మేధావులు ఎవరైనా ఒక్కరో , ఇద్దరో ఉండేవారు . అదే అమ్మాయిలలో అయితే వారికి రెట్టింపు పైగా అబ్బాయిల చేతి రాత కన్నా అమ్మాయిల  చేతిరాత అందంగా ఉంటుంది అది సాధారణం ఈ సోదంతా ఎందుకు అని మాత్రం అనుకోకండి . ఇక్కడేఉంది  మన 'రాజ్ -కళ ' ల ప్రేమకు పునాది . కొద్దిగా ఆగితే మీకే అర్ధమవుతది .

ఇలా సీరియస్ గా క్లాసెస్ కి హాజరవుతున్న 'రాజ్ ' తనదైన శైలిలో హుషారుగా , ఏ క్లాస్ ని పొరపాటున కూడా మిస్ కాకుండా , చలాకీగా లెక్చరర్స్ అడిగిన వాటికి సమాధానాలు ఇచ్చుకుంటూ ముందుకు పోతున్నాడు . ఒకరోజు ఫిజిక్స్ క్లాస్ జరుగుతుంది . లెక్చరర్ చాలా పెద్దాయన అన్నీ విడమరిచి ఒకటికి ,రెండు సార్లు చెప్పుకుంటూ  పోతాడు . ఎవరైనా అల్లరి చేస్తున్నా అంతగా పట్టించుకోరు , కానీ సబ్జెక్ట్ వరకు వచ్చేసరికి ఖచ్చితంగా ఉంటారు . నోట్స్ విషయంలో బోర్డు పై రాసుకుంటూ పోతారు . విద్యార్థులు రాసుకునేంత వరకూ అయన నిరీక్షించించరు .








Tuesday, 22 November 2016

కధ-2-* చిన్ననాటి స్నేహమా -నీవెక్కడ ***

కధ సంఖ్య :2
* చిన్ననాటి స్నేహమా  -నీవెక్కడ   ***


         మనం ఎదుగుతున్నా కొద్దీ మన మనసు గడిచిన కాలం వెంట పరుగు తీస్తూ ఉంటది . అలాంటి మనసు ఎక్కువగా చిన్న నాటి జ్ఞాపకాలు అంటే వాటిని ఆస్వాదించటంలో తేలియాడుతూ ఉంటది . ఆ చిన్నతనంలో నాకు స్నేహాలు ఎక్కువే ,స్నేహితులూ ఎక్కువే . ఆ స్నేహానికి కులం ,మతం అన్నా రంగు లేదు . ఉన్నోడు -లేనోడు అనే భావన లేదు . మా పెద్ద వాళ్లు మట్టుకు  మాకు చెబుతూనే ఉండేవారు . వాళ్ళతో స్నేహం చెయ్యొద్దు ,వీళ్ళతో 'అరేయ్ ' అని పిలిపించుకోవద్దు అని . అయినా నాకు అప్పుడు అవేమీ నా చెవికి పట్టేవి కాదు . నా కన్నా తక్కువ కులం వారితో ,వాళ్ల  ఇంటికి వెళ్లి వాళ్ళతో పాటు తిని తాగేవాడిని . ట్యూషన్లో కానీ ,స్కూల్ లో కాని చక్కటి వాతావరణం . అందరం కలిసి మెలసి ఐక్యంగా ఉండేవాళ్ళం . అన్ని జాతుల వారంతా ఒకటే ఎటువంటి బేదాభిప్రాయాలు మా మధ్య వచ్చేవి కాదు . బూతులు కూడా మేము మాట్లాడి ఎరుగం . 


వేసవి సెలవలు రాగానే నాకోసం ఎదురుచూసే కళ్లు కానీ వారంతా నాకన్నా ధనికంగా పుట్టినవాళ్లు . అయినా సరే వారి వారి అమ్మమ్మ ,తాతయ్యలు వారి పిల్లలతో పాటు నన్ను సమానంగా చూసేవారు . వారితో ఉన్నంత సేపు తిండి తినాలన్నా ధ్యాసే ఉండేది కాదు , అలాగే పొద్దుగూకటం అనే సంగతి కూడా మా చిన్నారి స్నేహాల మధ్యలో గుర్తుకొచ్చేదే కాదు . మట్టి ముద్దలతో చేసుకున్న బొమ్మలు , తాటి కాయలతో చక్రాల బండి చేసుకుని ఆదుకునే క్షణాలు . ఒక భాద్యత లేదు , ఒక గమ్యం లేదు . కడుపునిండా తిన్నామా , మంచి బట్ట కట్టుకున్నామా , హోం వర్క్ చేసుకున్నామా , స్నేహితులతో ఆడుకున్నామా అంతే తెలుసు . అంత కన్నా మా చిన్నారి హృదయాలకు ఏమీ అవసరం లేదు . ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నానంటే ఎన్ని కొత్త స్నేహాలు నేడు మనకు పరిచయమయినా చిన్ననాటి స్నేహాల విలువే వేరు . అప్పట్లో మనకు చేరువైన స్నేహం మన మనసులో ఒక మంచి అనుబంధాన్ని పెనవేసుకుని ఉంటుంది . మనం ఎంత ఎదిగినా ,ఎంత వారమయినా మన చిన్ననాటి స్నేహం మనకు ప్రాణంతో సమానంగా కలిసిపోయి ఉంటుంది . 

ఎన్నో స్నేహాలు ఉన్న నాకు నా చిన్న నాటి స్నేహితుడు 'భరత్ ' స్నేహం మాత్రం నా జీవితాంతం వరకు గుర్తిండిపోతుంది నాలో ఆ స్నేహపు తీపి జ్ఞాపకం నా నరనరంలో జీర్ణించుకుని ఉంటుంది  . అవి నేను పాఠశాలకు వెళ్లి చదువుకునే రోజులు . నేను ఒక పల్లెటూర్లో అమ్మమ్మ వాళ్ల ఇంట్లో ఉంది చదువుకుంటూండేవాడిని . భరత్ వాళ్ల తాతయ్య గారి ఇల్లు మా అమ్మమ్మ వారి ఇంటికెదురు . మాది పూరిళ్లు అయితే భరత్ వాళ్ల తాత గారిది పెంకుటిల్లు . వేసవి కాలం సెలవులకి భరత్ వాళ్ల తాత గారి ఇంటికి వస్తూ , నాకు బాల్య స్నేహితుడిగా  పరిచయం అయ్యి ప్రాణ స్నేహితుడిగా మారాడు . ఒకరంటే  ఒకరికి ఇష్టం ,గౌరవం ,భక్తి కూడా . మా ఇద్దరి స్నేహాన్ని మా ఇంట్లో , వాళ్ల ఇంట్లో వారు మురిసి పోయేవారు . అప్పట్లో విడుదలయిన 'కొండపల్లి రాజా ' సినిమా మా స్నేహానికి  దగ్గర పోలికలు ఉండేవి కాకపొతే మేమెప్పుడూ ఆ ముభావంగా ఉండలేదు ,  విరోధులుగా అస్సలే మారలేదు . మేమిద్దరం కలిసామంటే సమయమే తెలియదు . భోజనం ఒక్కటే ఎవరింట్లో వారు తినేవాళ్ళం ఇక ఆడుకోవటం , పడుకోవటం అన్నీ భరత్ వాళ్లింట్లోనే . సైకిల్ వేసుకుని ఎన్నో మైళ్ళు వెళ్లేవారం .పొలాలకి వెళ్లి పైరుగాలితో గడిపేవారం . దీపావళికి కొనుక్కున్న టపాసులు అర్ధరాత్రి వరకూ కాల్చుకుంటూ ఉండేవాళ్ళం . గార్డెనింగ్ అని , భవంతులు అని మొక్కలతో , రాళ్లతో ఎంతో అందంగా అమర్చుకునేవాళ్ళం . క్రికిట్ ,బిజినెస్ గేమ్స్ అంటూ సరదాగా ఆడుకునేవాళ్ళం . ఎన్నో రకాల ఆటలను కొత్తగా మాకు మేమె కనిపెట్టుకుని - ఆడుకుని అందరికీ తెలియచెప్పేవాళ్ళం . అప్పట్లో సెల్ ఫోన్స్ లేవు (చర వాణి ). వేసవి సెలవలు పూర్తయ్యి మేము మరలా స్కూల్ కెళ్లేటప్పుడు కాస్త బాధ అనిపించినా , తిరిగి మరలా కలుసుకునే సరికి అంత రెట్టింపు ఉత్సాహం , ఆనందం మాలో జతకూడేవి . 

అలా అలా మేము ఇంటర్ వరకూ తరచూ వేసవి కాలం సెలవులకి కలుస్తూ ఉండేవాళ్ళం . మేము పెరిగిన మా పల్లెటూరు గురించి మా చిన్ననాటి ముచ్చట్లలో ఏదో మంచి చెయ్యాలని కొన్ని కొన్ని ఊహాత్మకంగా ప్రణాళిక వేసుకునేవాళ్ళం . మా ఇద్దరి చిన్ననాటి  స్నేహం మాతో పాటు , కాలంతో ఎదుగుతూ వస్తుంది . కాలక్రమేణ మా చదువుల దృష్ట్యా మేము దూరం అవ్వాల్సి వచ్చింది . నేను తనకంటే సంపదలో చాలా తక్కువ అంటే శ్రీ కృష్ణునికి కుచేలుని స్నేహాం లాగా . అలా కొన్ని రోజుల వరకు మా ఇద్దరి మధ్య ఎటువంటి సమాచారాలు లేవు . అప్పుడప్పుడూ తనే నాకు ఫోన్ చేస్తుండేవాడు . ఒకసారి ఎప్పుడో తను నాకు face book లో కలిసాడు. అప్పటికే తాను us లో చదువుకుంటున్నాడు . నేను డిగ్రీ తర్వాత , మా కుటుంబ పరిస్థితి దృష్ట్యా చిన్న ఉద్యోగం చేస్తూ ఉండేవాడిని . ఆ తర్వాత మేము 2 - 3 సార్లు కలుసుకున్నాం తను నా కన్నా వయసులో చిన్న - తను నన్ను పేరు పెట్టి పిలిచేవాడు . నేనూ మామూలుగానే తనతో మాట్లాడుతూ ఉండేవాడిని . అయితే మా స్నేహంలో ఇంతవరకూ మేము 'అరేయ్ -ఒరేయ్ '  అనుకున్న సందర్భమే లేదు . అలా మేము కలిసినప్పుడు మా జీవితంలో జరిగినవి , జరగాల్సినవి మా ఆశయాలు - ప్రణాళికలు గురించి చర్చించుకుంటూ ఉండేవాళ్ళం . అప్పటికీ తనలో ఏ మార్పు కనపడలేదు చిన్నప్పటి మా స్నేహం ఎలా ఉండేదో అలానే మా స్నేహం ఇంకా నిలచే ఉందని ఒక  నమ్మకం , సంతోషం ఇంకా బలపడినవి . 

అలా 5-6 సంవత్సరముల తర్వాత నేను హైదరాబాద్ లో ఒక ప్రెవేట్ సంస్థలో ఉద్యోగం చేస్తూ ఉండేవాడిని . గతకాలంతో పోల్చుకుంటే ఇప్పటి నా position పరవాలేదు . నేను ఈ సంస్థలో చేస్తూనే పెళ్లి చేసుకున్నాను తనని నా పెళ్ళికి ఆహ్వానిద్దామంటే తను US లో ఉంటున్నాడు అని మాత్రమే తెలుసు తర్వాత అప్పుడప్పుడు తను నాకు కాల్స్ చేస్తూ ఉండేవాడు . ఒకసారి తను US నుండి హైదరాబాద్ వచ్చినప్పుడు నాకు కాల్ చేసి మాట్లాడాడు . కలుస్తాడేమో అనుకున్నా అప్పటికే నాకన్నా తనకి ఇంకా మంచి స్నేహితులు చాలా మంది ఉన్నారు . వాళ్లతో కలిసి హైదరాబాద్ మొత్తం తిరిగాడు మరలా తక్కువ సమయంలో తను US కి వెళ్ళిపోయాడు . నాకు వివాహం అయ్యిన సంవత్సరం తర్వాత తనకి కూడా పెళ్లి set అయ్యింది దానికి నేను చాలా సంతోషించాను . personal గా కలిసి నన్ను ఆహ్వానిస్తాడని చూసాను తనకి అంత సమయం లేకపోవటం వలన ఫోన్ చేసి వివరంగా చెప్పాడు . facebook లో సందేశం పంపాడు . అయితే నా ఉద్యోగ రీత్యా ఖచ్చితంగా తన పెళ్ళికి వెళదాం అని ముందు నుంచే అనుకున్నా తన పెళ్లి రోజు వెళ్లలేక పోయాను . 

ఇక కట్ చేస్తే తను US లో తన భార్య తో happy గా settle అయ్యాడు మంచి ఉద్యోగం చేసుకుంటూ .నేనూ happy గానే ఉంటున్నా  నా అర్ధాంగి తో హైదరాబాద్ లో ఉద్యోగం చేసుకుంటూ ఇక మా స్నేహం అంటారా అప్పుడప్పుడూ  facebook లో హాయ్ చెప్పుకోవటం వరకే . రాను రాను జీవితంలో భాద్యతలు పెంచుకుంటూ పోయే సమయంలో కొంతమందికి మనం  దూరం కాక తప్పదు అలానే మా స్నేహంలో కూడా  దూరం దగ్గరికి చేరుతూ వచ్చింది . అయితే ఇక్కడ నేను తన పలరింపు కోసం , తన స్నేహం కోసం ఎదురుచూస్తూ ''చిన్నారి స్నేహామా చిరునామా తీసుకో - గతమైన జీవితం కథగానే రాసుకో '' అంటూ తన స్నేహం కోసం నిరీక్షించే ఒక చిన్ననాటి స్నేహితుడి ని . ఇంతకీ నా పేరు  చెప్పలేదు కదూ నా పేరు 'రాజా' 

ప్రస్తుతానికి ఇంతవరకే మా చిన్ననాటి స్నేహం కధ ఇక ముందు ఏమవుతుందో , ఏ మలుపు తిరుగుతుందో నాకు కూడా  తెలియదు సుమండీ ! 
- గరిమెళ్ళ గమనాలు // 24. 11. 2016//
******************* ధన్యవాదములు **************************

Sunday, 20 November 2016

కధ - 1-

కధ సంఖ్య 1 

ఆఫీసు నుండి ఫుల్ గా అలసిపోయి ఇంటికి వెళ్ళాక happy గా ఆ అలసట తీర్చుకుంటూ , కాసేపు టీవీ చూసుకుంటూ , నా  అలసట తీర్చుకుందాం అనుకుంటే ఎప్పుడూ అది కుదిరేది కాదు ఎందుకంటే మా ఇంట్లో ఒకటే చప్పుడూ చేసుకుంటూ ,కిర్ కిర్ అంటూ మా ఇల్లు మొత్తం బొగ్గుతో నింపిన రైలు ఇంజన్  లాగా ఓ తెగ తిరుగుతా  ఉంటుంది అదే అదే మాయదారి ఎలుక , మా ఇంట్లోనే దీని స్థావరాన్ని ఏర్పాటు చేసుకుంది . అప్పుడెప్పుడో చిన్నప్పుడు ఎలుకలు ఉంటే ఎక్కువ టెన్షన్ తీసుకునే వాళ్ళం కాదు . ఒక మంచి జంగిర్ పిల్లిని ఇంట్లో పెంచుకుంటే చాలు ఆ ఎలుకలు , పందికొక్కుల బాధ ,బెడద మా  బుజ్జి పిల్లి చూసుకునేది . మా అమ్మమ్మ , తాతయ్య వాళ్లు ఆ పిల్లికి సకల మర్యాదలు చేస్తూ , మేము తింటున్నప్పుడు మాతో పాటు దానికి కూడా పక్కన చిన్న కంచం పెట్టి పుష్టిగా భోజనం పెట్టేవారం . ఇప్పుడేమో ఉండేది పట్నం లో ఇక్కడ పిల్లులు జాడే కనపడదు అది ఈ ఎలుకలకు తెలుసో ఏమో మాతో తెగ ఆట , పాట డైలీ -2 షో లు వేసుకుంటాయి . 

మాకున్న బిజీ పనులతో ఈ ఎలుక అల్లరి అంతగా పట్టించుకోలేము . పోనీ దానిని బెదరగొడదామన్నా కూడా బెదరదు . అలా బెదిరించి దానిని ఇంటి నుంచి పంపటంలో విఫలమయితే ఇక చూసుకోండి మనల్ని ఒకచోట కూర్చోనివ్వదు రాత్రి అయితే తీరికగా పడుకోనివ్వదు .

ఇది మామూలు ఎలుక కాదండి ఇది చేసే అల్లరికి మన మైండ్ బ్లాంక్ అవ్వాల్సిందే . వంటగది , ఆగది - ఈ గది అంటూ ఇల్లు మొత్తం కలియతిరుగుతూ పట్టుకునే లోపు తుర్రుమంటూ చేజారిపోతుంది . ఆపై ఒక మూల చేరి తలతో నానారకాలుగా వెక్కిరిస్తుంది . పప్పు ,ఉప్పు డబ్బాల వెమ్మట తిరిగి ఢమ ఢమ మోత చేస్తూ ఉంటుంది . బియ్యపు బస్తా ఉంటే దానికి కొరికి ఇల్లంతా చిమ్ముతూ ఉంటుంది . బట్టలలో చేరి కొరకటం .ఏమైనా తినేవి భద్రంగా దాచుకుంటే వాటిని కొరికి కొరికి పప్పు చేయటం , సూట్ కేసులు , అట్ట పెట్టెలను గీరుతూ ఒకటే శబ్దం చేయటం . మేము ఇంట్లో ఉండి ఆ సమయంలో గద్దిస్తే గమ్మున ,ఉండటం